W jakiego Boga wierzycie

Poezja prowincjonalna

08.09.20.Oława

„W jakiego Boga wierzycie”

W jakiego Boga wierzycie

Czy tego który stworzył wasze życie

Czy tego który was straszy i morduje

Bo energii lęku i cierpienia potrzebuje

Gdyby jej już więcej nie potrzebował

Dawno by już z Ziemi wyemigrował

Ale znalazł doskonałego żywiciela

I całą waszą energię wam zabiera

A wy ślepi nieświadomi podstępu jego

Pozwoliliście się podłączyć do cwanego

Negatywnego oprogramowania jego

Tkwicie w niewoli i coraz większej niedoli

Niby wierzycie w Boga Wiecznego Życia

Ale przez tyle wieków nie zadaliście sobie trudu

Jego w sobie samych odkrycia

Hołdujecie śmierci czekając na zmartwychwstanie

Jezus sam nie czekając na nikogo

Dając wam osobisty przykład i dowód

Jako Chrystus trzeciego dnia powstał z grobu.

Molekułka

View original post

Tylko Miłość

Co jest twórcze

W świecie rozwiniętym do granic możliwości

Nadal tylko Miłość

Tak było

Tak jest

Tak zostanie

Tylko Miłość

Jest twórcza

Tworzy spokój w niepokoju

Niepokój w spokoju

Jest kreatorem i dziełem

Jednocześnie

Myślisz

Że jej nie ma

A ona ciągle jest

Czasem się pokazuje

Jak Słońce

Którego blask

Przebija się przez leśną

Gęstwinę

Czasem przenika

Wszystko

Jak Słońce

Co świeci pełnym

Blaskiem

Kiedy chmury nie stoją mu na drodze

Ireneusz Leończyk, 25.10.20, g.00:53

Obecność

Byłem dziś w lesie. Było mi w nim tak dobrze, że nie miałem ochoty z niego wychodzić i wracać do domu. Gdy się jest w lesie, jest się obecnym na 100 %. W lesie jest się w sercu życia, prawdziwego życia, tętniącego dzięki naturze, symbiozie. My też jesteśmy częścią tego życia natury, ale zapomnieliśmy o tym. Porzuciliśmy przyrodę, zamknęliśmy się w swoich miastach, betonach i domach. Spróbujcie znaleźć w tym zabieganym, dziwnym i chorym na rozwój świecie czas na pójście do lasu, nad rzekę czy na łąkę. Tam odnajdziecie zagubionych siebie. Tam bije serce Obecności, którą świat utracił. Pozdrawiam wraz ze szczebiotem sikor, który mi towarzyszył dziś w lesie. Ireneusz Leończyk, 03.10.2020, g.23:57, w dzień śmierci Franciszka z Asyżu, brata wszystkiego i wszystkich

Testament…

Zdjęcie0153

Niech zostanie

Błękit nieba

Śpiew ptaka

Szum wiatru

Uśmiech dziecka

Bicie serca

Gdy ciało zniknie

 

Życie to coś więcej niż ciało

To tajemnica

 

Nigdy się nie odchodzi

Zawsze się jest

Nigdy się nie umiera

Bo nigdy się nie rodzi

 

Tu i teraz to

Wieczność

Nie trzeba się

Z nikim żegnać

 

Tajemnica życia

Niech trwa

Ireneusz Leończyk, październik 2017

O tym czymś

Burzowo wokół mnie

Spokojnie wewnątrz mnie

Czuję bycie

Nie myślę

Myśl zbyt ruchliwa

Odleci, a z nią ja

Bycie to odczuwanie

Bycie to słuchanie

Bycie to wąchanie

Bycie to wciąganie powietrza

Rozsiądę się w tym byciu

Jak w wygodnym fotelu

Spokój będzie moim bratem

Wyrzucę strach przez okno

Posłucham bicia dna serca

Ireneusz Leończyk, Lublin, 18.06.2020, g.21:30